All good things must come to an end...

Jaeja ta fer tessu senn ad ljuka. - otrulegt en satt!!! Timinn er buinn ad vera alveg otrulega fljotur ad lida en vid samt bunar ad gera svo svo margt snidugt – tannig margt snidugt eins og ein vitur kona myndi orda tad.
Sidasti dagurinn i verkefninu var a fimmtudaginn. Reyndar for hann ad mestu i ad pakka og gera okkur tilbunar fyrir ferdalagid mikla. Seinnipartinn var svo fundur med okkur strumpunum og ollum stjorunum sem eru yfir verkefninu. Yfirleitt eru tessir fundir MJOG svo formlegir og tannig byrjadi tessi einnig. Vid hofum fundinn a tvi ad segja hvad vid vorum anaegdar med nanast allt – forum svo i ad segja teim hvad maetti kannski betur fara. Svo var rodin komin ad teim og teirra skodunum og vid med sma hnut i maganum en tad var nu algjor otarfi. Tau hreinlega attu ekki til ord yfir hvad vid vorum bunar ad standa okkur vel a ollum svidum – tar med vorum vid bodnar velkomnar i LWF fjolskylduna. Allt voda saett og innilegt eitthvad. Um kvoldid var okkur svo bodid ut a borda a veitingastadinn "okkar" – White Rose tar sem vid hofum verid fastagestir undanfarnar vikur. Tangad komu flestir sem vid hofum umgengist mest. Vid frekar formlega afhofn voru okkur faerdar gjafir ad skilnadi – stor afro sjol sem haegt er taka med hvert sem er. Sem betur fer komum vid ekki tomhentar heldur hofdum vid verid svo otrulega sedar ad kaupa lyklakippur med islenska fananum og postkort med myndum fra Islandi. Tetta vakti heldur betur mikla lukku – tessir litlu hlutir – alveg ortrulegt!!!
Fostudagsmorguninn var svo tekinn snemma – folkid kvatt og svo haldid af stad til Ssese Islands sem er eyjaklasi i Viktoriuvatni. Tar var helginni eytt i miklum rolegheitum. I trja daga gerdum vid ekkert annad en ad lesa, sofa, borda og drekka i yndislegu vedri a algjorri paradisareyju an nokkurra ferdamanna – fyrir utan okkur ad sjalfsogdu… En vid erum natturulega farnar a lita a okkur sem innfaeddar Afrikuskvisur og verdum alltaf jafn hissa tegar vid sjaum adra Mzungu!!!
A manudaginn brunudum vid svo ad Mt Elgon tar sem vid skodudum fossa sem nefnast Sipi falls – tad var mjog fint nema hvad tad ringdi svolitid a okkur. En eins og maltaekid segir ta er enginn verri to hann vokni. Nu hofum vid yfirgefid Uganda og erum maettar til Nairobi eftir frekar skondna 10 tima naeturrutuferd tar sem 2 svefntoflur, 2 verkjatoflur og 2 bjorar dugdu ekki til ad halda manni sofandi!!! In case you are wondering ta var tad ad sjalfsogdu adeins onnur okkar sem reyndi bjorinn lika… Astaedan fyrir tessu svefnleysi var su ad vegirnir her eru i algjoru rugli – meira ad segja teir sem eiga ad kallast tjodvegir. Endalausar holur og haedir tannig ad madur skoppadi til og fra i 10 klukkutima!!! Likamlegt astand i dag er tvi eftir tvi…
I tessum toludu ordum erum vid i Yaya center – bunar ad kaupa margra ara birgdir af henna fyrir Stinu. Planid er svo ad borda sidustu kvoldmaltina i Afriku – i bili ad minnsta kosti – a stad sem heitir Carnivore en hann bydur upp kjot af ollum helstu skepnum jardar svo sem slongum, zebrahestum og dadyrum. Tannig ad kjotbindindid sem vid akvadum ad fara i eftir ad hafa sed hvernig slatrararnir vinna kjotid sitt uti a gotum i ryki og poddum…er her med lokid!
Tetta mun vera sidasta faerslan okkar i Afriku enda heimferd handan vid hornid. Vid viljum byrja a takka Astra Zeneca fyrir studning teirra. Frabeart framlag sem gerdi okkur strumpunum kleift ad eiga sumar sem var stort innlegg i reynslubankann okkar og a sama tima gatum vid latid gott af okkur leida. Tad er ekki a hverjum degi sem unnt er sameina tetta tvennt. Vid viljum einnig takka Hjalparstarfi kirkjunnar fyrir ad hafa komid okkur i samband vid verkefnid. I framhaldi af tvi viljum vid benda ollum a sem telja sig vera aflogufaera ad hafa samband vid Hjalparstarf kirkjunnar. Eins og tid hafid kannski lesid ta er otrulegt hvad nokkrir tusundkallar geta gert her – teir geta hreinlega bjargad mannslifum. Sidast en ekki sist viljum vid takka ykkur kaeru lesendur fyrir dyggan studning og frabaer comment. Tid erud hetjur fyrir ad hafa hangid med okkur svona lengi og nennt ad lesa i gegnum allar langlokurnar okkar…
Over and out – strumparnir…

Myndir..

Myndir af gorillum og odru skemmtilegu undir "Myndir III"

Myndir!!

Myndir af gorillum og odru skemmtilegur her!!!!

Sælla er að gefa en þiggja!!!

Dagurinn í dag mun seint gleymast okkur – því í dag fórum við stöllur og dreifðum dóti sem við höfðum keypt fyrir pening sem KB-banki var svo rausnarlegur að gefa verkefninu. Það var alveg ótrúlegt hvað við gátum keypt mikið fyrir þennan pening.
Þetta voru sem sagt 100.000 kr og fyrir þær gátum við keypt eftirfarandi: 1 hjól, 72 bolla, 120 diska, 16 potta, 20 vatnskönnur, 720 stílabækur, karton af eldspýtum, 60 dollur af vasalíni,10 plógjárn, fullt af sápu, 24 þvottabala, 120 stk af batteríum, 10 stk af 10 L vatnsbrúsum,100 kg af maísmjöli, 100 kg af baunum, 20 kg af salti, 10 dýnur, 10 sængurföt, 10 teppi, 1 skyrtu og fullt af hjólavarahlutum.

Fyrsta stopp var hjá fjölskyldu sem við heimsóttum stuttu eftir komu okkar hingað til lands og sögðum ykkur frá – amma sem sér um 12 barnabörn og aldraða móður sína. Í þeirri heimsókn hafði amman rætt við okkur um aðstæður þeirra og minnst á að stærsta vandamál þeirra var hjólaleysi því að þau þurfa að fara afar langt að sækja vatn auk þess sem eitt barnið þjáist af sigðkornablóðleysi og þarf því stöðugt að fara til læknis. Við stöllur ákváðum því að hjólið færi til þeirra. Þegar við mættum þangað í dag með hjólið og sitt lítið af hverju úr stórinnkaupum okkar urðu mikil fagnaðarlæti og amman steig meira að segja nokkur dansspor fyrir okkur. Það er óhætt að segja að þakklætið hafi skinið úr augum hennar og hreint ótrúlegt hvað þessar litlu gjafir eru gríðarlega þýðingarmiklar fyrir fjölskylduna.

Næst var komið við hjá Muwango og Peter sem við höfum einnig heimsótt áður. Muwango er litli raftækjasnillingurinn sem bjó til hið myndarlegasta útvarp úr leifum af gömlu útvarpi og vatnsbrúsa sem hann notaði fyrir hátalara. Eins og við sögðum ykkur hafði Félag áhugamanna um útvörp á Íslandi heyrt af bræðrunum og ákveðið að gefa Muwango nýtt útvarp. Við fengum þann heiður að láta þetta verða að raunveruleika því mjög erfitt er að senda hluti hingað til lands – eins og við fengum sjálfar að reyna! Við vorum sem sagt sendar með pening hingað til að kaupa útvarpið hér. Þar sem ekkert rafmagn er hjá bræðrunum var ekki um annað að ræða en að kaupa ferðaútvarp sem gengur líka fyrir rafhlöðum. Muwango var rosalega ánægður með útvarpið og brosið sem hann er afar spar á lét sko ekki á sér standa við þetta tilefni. Þegar við komum síðast í heimsókn ákvað hann að bregða sér í betri fötin þar sem gestir voru komnir. Hann varð þó fremur leiður þegar hann kom fram eftir fataskiptin því hann hafði áttað sig á að hann var þá þegar í bestu skyrtunni sinni – en hún var öll rifin og tætt! Við ákváðum því að bæta úr ástandinu og gáfum honum nýja skyrtu sem hann var ákaflega ánægður með. Eftir að hafa gefið Muwango eitt og annað í viðbót var förinni heitið til Peter sem var í skólanum. Honum gáfum við fullt af skólabókum, blýöntum og pennum. Enn fremur létum við hann hafa glænýja strigaskó sem Inga Steinunn og fjölskylda ákváðu að gefa pening fyrir eftir að hafa lesið söguna af síðustu heimsókn okkar. Þar hafði hann nefnilega sagt okkur að hann langaði svo mikið að eiga skó því að það er nokkurs konar stöðutákn í skólanum. Svo þarf hann líka að ganga sjö klukkustundir hvora leið til að heimsækja bróður sinn um helgar. Hann bað fyrir bestu þakkir til Íslands og viljum við einnig þakka Ingu Steinunni fyrir frábært framtak!!!

Að þessu loknu fórum við og hittum yngstu nemendur skólans. Þeim gáfum við öllum vaxlitapakka sem Astra Zeneca sendi okkur með. Við þökkum þeim kærlega fyrir þetta snilldar framlag því krakkarnir voru einstaklega ánægðir með þetta og gátum við séð á þeim að þau voru mjög stolt af því að eiga eigin liti og gátu vart beðið eftir að fá að prófa þá. Viljum við hér með einnig nota tækifærið og þakka Astra Zeneca fyrir að hafa látið þetta ævintýri í Úganda verða að raunveruleika.

Gorillur hvad!!

Þá erum við komnar heim í heiðardalinn eftir mjög svo skemmtilega helgi. Laugardagurinn í Kampala var virkilega skemmtilegur. Deginum eyddum við á merkustu stöðum höfuðborgarinnar undir traustri leiðsögn Vincents. Með í för var einnig Nathan vinur okkar frá Houston, Texas, sem við pikkuðum upp á górilluskrifstofunni. Sunnudagurinn fór svo í mjög langa en skemmtilega rútuferð til heimkynna górillanna. Við vöknuðum ferskar – eða ekki – klukkan 4.30 til að missa ekki af rútunni því okkur hafði verið sagt að hún færi á slaginu 6.00. Svo var nú ekki raunin heldur lagði hún af stað klukkan 7.30 – en 90 mín til eða frá þykir nú ekki mikið hérna í Afríkunni.

Eftir 10 klukkustunda rútuferð mættum við til Butogota og þá tók við 20 mín ferðalag aftan á pallbíl á frekar holóttum vegi. Það voru því frekar þreyttir, rykugir en jafnframt mjög svo ágnægðir strumpar sem hoppuðu af bílnum í Bwindi þjóðgarðinum. Garðurinn er hreint út sagt algjör paradís á jörðu!!! Við fengum fínan kvöldverð fljótlega eftir komuna og að honum loknum var kveikt í varðeldi. Við gistum svo ásamt Nathan í litlum kofa sem reyndist frekar kaldur þegar leið á kvöldið.

Morguninn eftir var vaknað snemma, borðaður staðgóður morgunverður og svo var lagt í hann. Við vorum fimm í okkar hópi – við strumparnir og svo þrír Belgar auk leiðsögumanna og vopnaðra varða. Gangan tók tæplega þrjár klukkustundir upp frekar bratt fjall í miðjum frumskógi. Það komust nú allir á leiðarenda þó það hafi verið tvísýnt á köflum... Skyndilega heyrðum við hávært öskur – þá vissum við að það var ekki langt í frændur okkar. Eftir um það bil 10 mín göngu í viðbót sáum við górillurnar loksins – þvílík sjón!!! Það er eiginlega ekki hægt að lýsa þessu með orðum og ætlum við því að reyna allt sem við getum til að koma myndunum sem allra fyrst á netið. Við ætlum nú samt að reyna að lýsa þessu fyrir ykkur. Þetta var sem sagt átta manna górillufjölskylda – einn pabbi, þrjár mömmur og svo ungarnir þeirra. Fyrst sáum við pabbann en þeir kallast “silver back” – þar sem þeir eru silfurlitaðir á bakinu. Hann sat í makindum sínum og át laufblöð. Við vorum aðeins í um eins metra fjarlægð frá honum – pínu óhuganlegt í byrjun en maður var fljótur að venjast þessu. Svo komu nokkrir ungar og einn þeirra gerðist meira að segja svo djarfur að koma alveg upp að okkur og snerta einn Belgann. Það var ekki lítið skondið. Litlu seinna kom svo ein mamman með lítinn unga á bakinu en hún labbaði í makindum fram hjá okkur í svona ½ metra fjarlægð. Þetta var allt saman svo óraunverulegt eitthvað!!! Við vorum hjá þeim í klukkutíma – sem leið hjá alveg einn, tveir og þrír. Svo var haldið heim á leið.

Vedrid og annad skemmtilegt...

Jæja enn og aftur erum við stöllur mættar til Kampala. Að þessu sinni er ástæðan sú að við höfum ákveðið að heilsa upp á górillurnar. Til þess að það sé mögulegt urðum við að koma hingað til að kaupa leyfi upp á marga peninga – en tað er nú allt í góðu og örugglega vel þess virði. Meira um það síðar.

Hér sitjum við á yndislegum veitingarstað og bíðum eftir salatinu okkar. Sólin skín og lífið gæti bara ekki verið betra. Það hefur ýmislegt á daga okkar drifið síðan við skrifuðum síðast.
Mánudagurinn fór í að skrifa sögur um fjölskyldur sem við höfum heimsótt. Planid er sidan að gefa úr bækling með þessum sögum sem nota a til að kynna verkefnið. Það verður mjög spennandi að sjá hvernig þetta kemur úr.

Þriðjudagurinn og miðvikudagurinn fóru í “helth out reach” sem var bara gaman. Við heimsóttum nokkur þorp hvorn daginn. Við stöllur vorum með fræðslu fyrir fólkið um forvarnir gegn HIV og almennt um hreinlæti og þess háttar. Það var alveg ótrúleg upplifun. Og það skondna var að allt það sem vall upp úr okkur var fyrir þeim heilagur sannleikur. Við fengum yfirleitt margar góðar spurningar í lokin. Ein kom okkur frekar í opna skjöldu en hún hljómaði eitthvað í þá áttina : “How often can you use the same condom??? “. Fáfræðin er oft á tíðum alveg gríðarleg. Eins eru sumar sögusagnirnar hér alveg ótrúlegar eins það að maður geti fengið krabbamein af smokkanotkun eða það að ef maður ekki byrji snemma að stunda kynlíf þá þroskist kynfærin ekki!!!

Eitt af því sem gert er í “ health out rech” er að bólusetja börnin í þorpinu og tókum við stöllur virkan þátt í því. Það var MJÖG spes og eins gott að fara varlega með nálar og þess háttar. Við komum okkur fyrir undir tré og svo byrjaði fjörið. Allir þorpsbúar mættu á svæðið og við erum vissar um að eitthvað skipulag var á hlutunum - við bara náðum því ekki alveg. Þau voru ekki mjög ánægð með okkur börnin sem við sprautuðum - en gráturinn var þó fljótur að breytast í stórt sólskinsbros þegar við gáfum þeim sleikjó.

Í gær lögðum við svo af stað til Kampala sem væri nú ekki frásögu færandi nema fyrir það að ferðin tók 6 klukkustundir í stað 3 klukkustunda eins og venja er. Ástæðan fyrir því??? Ja – það er sko saga að segja frá því. Ok – þetta var sem sagt svona svipuð rúta og síðast. Leyfilegur farþega fjöldi er 14 max – en við vorum aldrei færri en 20 manns. En þá erum við líka bara að tala um mannfólkið sem var í rútunni. Því auk okkar voru 2 hænur og að minnsta kosti 8 geitur. 8 geitur!!!! Þið getið rétt ímyndað ykkur lyktina sem þeim fylgdi. Svo var stoppað í hverju einasta krummaskuði og nýtt fólk og annar búfénaður ákváðu að heiðra okkur með nærveru sinni. Rúsínan í pylsuendanum var án efa stór poki af þurrkuðum fiski sem bætti nú ekki lyktina. Ef við hefðum verið nýkomnar til Afríku hefðum við örugglega verið orðnar nett pirraðar – en það bara þýðir ekki neitt. Maður bara verður að draga andann djúpt og taka þessu öllu með stóískri ró...

Okkur var góðfúslega bent á að við værum ekki nógu duglegar að tala um veðrið og þess háttar almennar upplýsingar og ætlum við því að reyna að bæta ykkur það kæru lesendur. Um verðrið hér er aðeins eitt hægt að segja – snilld!!! Hitastigið á daginn er svona yfirleitt í kringum 25 gráður og köld golan lætur sjaldan á sér standa. Á kvöldin dettur hittinn niður í ca 10 gráður. Þetta veður kom okkur mjög skemmtilega á óvart eins og svo margt annað hérna í Úganda.

Við viljum nota tækifærið og óska Einari Birni innilega til hamingju með 6 ára afmælið í gær. Eins hefði hún Amma Inga orðið 81 árs í dag hefði hún lifað – blessuð sé minning hennar...

Loksins...

Jæja þá er síðan okkar loksins komin í lag þökk sé Þóru tölvugúrú JJJ

Sitjum hérna á alvöru internet café í Kampala sem er með þessa líka rosa fínu tengingu og líður okkur næstum eins og við séum komnar út fyrir mörk þriðja heimsins…

Skuldum ykkur lesendur góðir náttúrulega nokkra pistla af ævintýrum okkar og viljum við endilega deila þeim með ykkur. Til að gera mjög langa sögu aðeins styttri þá ætlum við að stikla á stóru yfir ævintýri síðustu daga.

Á fimmtudaginn fórum við í heimsókn á Health center í Lyantonde sem er í raun sjúkrahúsið fyrir allt Rakaii hérað og Ssembabule reyndar líka. Sjúkrahúsið var vægast sagt afar frumstætt og tækjabúnaður mjög fátæklegur. Skoðuðum HIV/AIDS móttöku þeirra og fylgdumst með þeim þegar þau tóku á móti sjúklingum sínum. Í fyrstu var haldin sameiginleg fræðsla fyrir alla sjúklingana í einu og þar var meðal annars farið yfir áhrif sjúkdómsins og lyfjanna. Eftir fræðsluna voru sjúklingarnir vigtaðir til að sjá hvort þeir væru farnir að þyngjast aftur sem er mikið batamerki því að margir þeirra eru aðeins skinn og bein þegar þeir hefja meðferð. Svo átti að mæla blóðþrýstinginn hjá sjúklingunum því lyfin geta haft áhrif á þrýstinginn – en þá var okkur sagt að þau ættu því miður engan blóðþrýstingsmæli í móttökunni. Þau gætu reyndar náð í eina mælinn sem er til á sjúkrahúsinu en það er oft töluvert vesen og því einungis gert í brýnustu neyð... Eftir þetta var haldið í smá skoðunarferð um deildir sjúkrahússins og var þetta eins og stíga aftur í tíma. Öll aðstaða var mjög bágborin og minnti heldur a frystihús með nokkrum rúmum á stangli en sjúkrahús... Að lokum lá leiðin á rannsóknarstofuna og þar var okkur sýnd vinnuaðstaða þeirra – sem var líkt og annað á sjúkrahúsinu einkar frumstæð. Það sem okkur þótti þó allra verst var að sjá starfsfólkið taka blóðsýni úr sjúklingunum og meðhöndla öll sýnin HANSKALAUST því þriðja hvert sýni þarna er úr HIV smituðum einstaklingi. Okkur strumpunum fannst þetta allt saman nú alls ekki nógu gott og þar með var það ákveðið að allar birgðirnar af læknadótinu sem við burðuðumst með til London og þurftum svo að láta senda okkur þaðan vegna óleyfilegrar yfirvigtar færu á sjúkrahúsið. Þar á meðal voru nefnilega tveir blóðþrýstingsmælar og fullt af hönskum sem við eyrnamerktum sérstaklega á HIV móttökuna og rannsóknarstofuna. Yfirmenn sjúkrahússins voru að vonum afar þakklátir og báðu okkur um að skila innilegu þakklæti til Íslands. Í lok dagsins voru litlu strumparnir líka afar ánægðir því það er ekki á hverjum degi sem maður fær að gefa slíka gjöf. Fimm klukkutíma biðin á flugvellinum eftir tollaafgreiðslunni var því vel þess virði!!!

Á föstudaginn fórum við í heimsókn í framhaldsskóla í nágrenni Lyantonde. Þar fór fram eins konar work shop fyrir nemendur um HIV/AIDS og aðra kynsjúkdóma. Við stöllur höfðum verið beðnar um að halda smá fyrirlestur fyrir hópinn um kynsjúkdóma og undirbjuggum við því lítið powerpoint skjal sem við ætluðum bara að sýna þeim í fartölvunni – þar sem þarna áttu að vera rétt rúmlega 20 nemendur. Þegar við mættum tóku hins vegar 250 nemendur á móti okkur!!! Það var samt ekkert mál því við stilltum bara tölvunni hátt upp svo allir gætu séð því þarna vorum við með afar áhrifaríkar myndir sem við vildum endilega sýna þeim. Eftir fyrirlesturinn buðum við þeim að spyrja okkur spurninga en þau voru mjög feimin og vildi enginn standa upp. Þá ákváðum við að dreifa út miðum og sögðum þeim bara að skrifa nafnlaust niður spurningar ef einhverjar væru. Það er alveg ljóst að margar spurningar brunnu á vörum þeirra því að við fengum yfir 50 spurningar til okkar. Við ákváðum því að svara þeim öllum því það er hreinlega ekki hægt að velja út spurningar um eins alvarleg málefni! Til að mynda hvernig hefðum við getað sleppt því að svara spurningu sem hljóðar svo: Ég er HIV smitaður – hvað á ég að gera? Við fengum því tíma í lokin þegar allir fyrirlestrarnir voru búnir og svöruðum spurningunum samviskusamlega. Þetta var alveg frábær dagur og sérstaklega gaman að hlusta á nemendur skólans flytja sína fyrirlestra sem meðal annars voru um hvernig hægt sé að lifa löngu og ánægjulegu lífi með því að forðast HIV!

Þegar við komum aftur til Lyantonde var ferðinni heitið beint til Kampala svo við tók 3 klukkustunda rútuferð til höfuðborgarinnar. Þessi rútuferð var sú allra áhugaverðasta sem við stöllur höfum upplifað – og er sko ekki af fáum ferðum að taka!!! Í fyrsta lagi var rútan ekki beint rúta heldur lítil 15 sæta leigubílasmárúta. Þannig að það var leigubíll til borgarinnar!!! Í öðru lagi eru Afríkubúar þekktir fyrir að þjappa ansi duglega í bílanna vegna þess hversu fáir eru í boði. Það voru því 19 hausar sem þjöppuðu sér pent inn í litlu rútuna – að ógleymdum hænunum tveimur sem voru að sjálfsögðu meðal lifenda!!! Ekki nóg með það að hænurnar skyldu vera með okkur inni í bílnum heldur vorum við líka svo einstaklega heppnar að hafa þær undir sætunum okkar!!! Það verður bara alveg að viðurkennast að það er svolítið skrítið að sitja í rútu og finna fjaðrastrok upp fótleggina...og heyra af og til gag gag gag!!! En það er hreint út sagt ótrúlegt hvað við erum orðnar sjóaðar hérna og erum svo gott sem hættar að kippa okkur upp við þetta óvenjulega dýralíf hérna; hvort sem það eru kóngulær í sturtunni, beljur fyrir utan gluggann, geitur á miðjum vegum í höfuðborginni – eða hænur inni í bílunum.

Eftir að hafa hreinsað sig af ferðarykinu – og hænsnalyktinni – var haldið á alvöru ítalskan veitingastað. Þar áttum við frábærar stundir og fengum sérstaklega góðan mat og alvöru ítalskan ís í eftirrétt. Á eftir var ákveðið að kíkja aðeins á næturlíf höfuðborgarinnar. Við létum bara eins og værum innfæddar og skelltum okkur beint á dansgólfið og dönsuðum fram eftir við fjöruga afríska tónlist.

Í gærmorgun vöknuðum við svo snemma og tókum rútu til Jinja sem er lítil borg rétt hjá Kampala þar sem upptök Nílar frá Viktoríuvatni er að finna. Við eyddum deginum í að ganga um borgina og þá sérstaklega eftir bökkum Nílar. Staðurinn er ofsalega fallegur og settumst við ósjaldan niður til að dást að útsýninu og gæða okkur á köldum drykkjum. Þegar rökkva tók héldum við aftur til Kampala þar sem við eyddum kvöldinu í rólegheitum á sama frábæra veitingastaðnum og kvöldið áður.

Nú er sem sagt kominn sunnudagur og óhætt að segja að þetta sé Sunnudagur til sælu því að við erum afar kátar að hafa komið síðunni í lag til að geta deilt þessum skemmtilegu augnablikum með ykkur. Höfum sett inn fullt af nýjum myndum – og reyndar það mikið að við urðum að búa til nýja myndasíðu þar sem að hin var orðin full!!! Þið finnið því nýju myndirnar undir Myndir II – en að sjálfsögðu höldum við gömlu myndasíðunni enn inni J

Myndir!!!!

Loksins - loksins eru komnar nyjar myndir!!! Yttu her

Gledi og sorg - allt i bland...

Í gær var öllu starfsfólkinu hérna og sjálfboðaliðunum boðið í snarl í tilefni af útborgunardegi. Okkur var tjáð að boðið yrði upp á drykki og smá snakk með. Við fengum okkur því léttan hádegisverð áður en við mættum því að við vitum aldrei hvað snakk í þessu landi þýðir og vildum við ekki vera glorhungraðar ef þetta væri eitthvað sem maginn væri líklegur til að hafna... Okkur brá því heldur betur í brún þegar við sáum hvað var á boðstólnum – hrísgrjón, matoke (stappaðir bananar), kartöflur, baunir, kjúklingur og nautakjöt! Þetta smá snarl varð því aðeins stærra um sig því matráðskonurnar skömmtuðu sjálfar á diskana og skipti engu hvort um væri að ræða fullvaxta karlmenn eða litla strumpa frá Íslandi!!! Þar sem við erum svo vel upp aldar þá tíðkast ekki að leifa matnum sínum... Enda munum við sérlega vel eftir setningunni sem maður fékk iðulega að heyra ef maður kláraði ekki matinn sinn: “Hugsaðu um öll hungruðu börnin í Afríku sem fá ekkert að borða...” Já þetta er eitthvað svo óþægilega áþreifanlegt hérna – þannig að efsta talan var bara losuð frá og matnum rennt pent niður. Eftir smá tíma fyrir meltingu náðum við í íslenskt sælgæti og buðum innfæddum upp á við mikla lukku. Svarti lakkrísinn vakti þó mjög mismunandi viðbrögð...

Kvöldinu var svo eytt á hverfiskránni White Rose ásamt nokkrum úr hópi starfsfólksins hér. Á milli mjög áhugaverðra umræða um fjölkvæni spiluðum við nokkra leiki í pool enda erum við að skipuleggja að slá upp White Rose móti í ferðalok og er því ekki seinna vænna að fara að æfa sig...J

Í dag upplifðum við eymdina eins og hún gerist verst hér. Við hittum tvo bræður sem búa í pínulitlum moldarkofa á afar afskekktum stað. Þeir eru 15 og 13 ára og búa þarna ásamt systur sinni sem er 10 ára. Móðir þeirra lést úr alnæmi árið 2002 og faðir þeirra fyrir ári síðan. Þegar faðir þeirra dó hafði hann verið í miðjum klíðum að byggja hús handa fjölskyldunni en náði því miður ekki að ljúka verkinu. Húsið hrundi skömmu síðar og þá urðu systkinin þrjú að byggja sér nýtt hús. Þrátt fyrir mikinn dugnað þeirra í að koma sér upp skjóli þá heldur kofinn því miður hvorki vatni né vindum. Landið sem foreldrar þeirra skildu eftir sig er það lítið að það býður ekki upp á mikla möguleika til ræktunar. Þau hafa þó verið að reyna að rækta banana, baunir, maís og kartöflur með misgóðum árangri. Þetta er þó eini möguleiki þeirra á að afla sér matar því þau eiga engan pening og geta ekki unnið fyrir peningum eða mat því þau eru öll að reyna að halda áfram í skóla. Þegar strákarnir voru spurðir að því hvað þau ætluðu að borða í kvöld bentu þeir á pott fullan af bönunum sem þeir voru búnir að afhýða. Þetta var jafnframt það eina sem þau myndu borða í dag því að þau hafa bara efni á einni máltíð á dag. Þrátt fyrir að ekki þurfi að greiða fyrir skólavist á fyrstu skólastigunum eru þær kvaðir í þessu landi að börnum er skylt að kaupa skólabúninga og sjá sér fyrir skólabókum. Skólastjórinn hefur þó séð aumur sínar á börnunum og hafa þau fengið undanþágu frá því að vera í skólabúningum auk þess sem hann hefur reynt eftir fremsta megni að útvega þeim skólabækur. Þegar litið var inn í litla kofann var lítið sem ekkert þar inni. Þau eiga hvorki rúm né teppi og sofa því á gömlum kartöflupoka með gatslitið lak ofan á sér. Annars samanstóðu veraldlegu eigur þeirra af tveimur vatnsbrúsum, potti og litlum trékolli. Þetta var fyrsta heimsóknin sem starfsmenn á vegum verkefnisins hér fóru til þeirra því að það er bara örstutt síðan þeir fengu að vita af tilvist þessarar litlu fjölskyldu. Á morgun er því fundur með þeim starfsmönnum sem koma að málum slíkra barna og verður í framhaldinu ákveðið hvað skuli gera fyrir þessi ólánsömu börn.

Morgundeginum veður svo eytt á health clinic hér í nágrenninu en fimmtudagar eru sérstaklega helgaðir fólki sem er smitað af HIV....

PS. Okkur finnst þið dyggu lesendur aðeins hafa dalað í commentunum. Endilega verið dugleg að láta í ykkur heyra – það finnst okkur svo gaman!!!!